"উপসৰ্গ", "আমিষ", "এমুঠি পুঠি" আদি অসমীয়া চিনেমা স্থানীয় বজাৰত যিমান চলিব লাগিছিল, নচলাৰ কাৰণ এইটোৱে
একাংশ চিনেমা আলোচকে এনেদৰে ব্যাখ্যা কৰে-- চিনেমাৰ বাস্তৱবাদ চিনেমাৰ এটা উপশ্ৰেণী, যাক এনেদৰেও কোৱা হয়-- “Pieces of life"। এনেদৰে কোৱাৰ কাৰণ, "চিনেমা বাস্তৱ হব নোৱাৰে, বাস্তৱৰ শিপা হব পাৰে" ধাৰণা। হয়, এনে ভালেমান সাৰ্থক চিনেমাৰ উদাহৰণ আছে, য'ত দেখা যায় কেৱল বিষয়বস্তুৰ শিপাহে বাস্তৱ। বিষয়বস্তক গতি দিয়াৰ বাবে কাল্পনিক, ফেণ্টাচী কাহিনীৰ আশ্ৰয় লয়। চৰিত্ৰক ঠিয় কৰায় কিন্তু বাস্তৱসন্মত অভিনয় (realistic acting)-ৰে। এই ধাৰণাৰে নিৰ্মাত হোৱা চিনেমাই সততে বজাৰ দখল কৰে। বাস্তৱবাদী (চিনেমাৰ ভুল চৰ্চাৰ বাবে বহুত "আৰ্ট চিনেমা" কয়।) চিনেমাৰ বাবে সমাজৰ পৰা বুটলি লোৱা "কাহিনী" বোৰ সততে ৰংহীন। স্বাভাৱিকতে এনে বাস্তৱতা যথেষ্ট বিৰক্তিকৰ হ’ব পাৰে। গতিকে "বাস্তৱৰ সীমা ঠেলি পৰিচালকে ৰংহীন জীৱনত (চিনেমাৰ চৰিত্ৰত) ৰং সানিব লাগিব। অন্যথা চিত্ৰৰসিকৰ বাবে বিৰক্তিকৰ হোৱাটোৱে স্বাভাৱিক।" (Christopher Nolan -ৰ ব্যাখ্যা)
এই লেখাৰ আৰম্ভনীতে উল্লেখ কৰা "বজাৰ সফল" চিনেমা কেইখন এই ধাৰণাৰে নিৰ্মিত। চিনেমা কেইখনৰ কাহিনী, অভিনয় বাস্তৱৰ ওচৰৰ ; কিন্তু কাহিনী কোৱা শৈলী "বাস্তৱবাদ"ৰ ওচৰৰ নহয়। এই খিনিত আমি উল্লেখ কৰিব পাৰো, দক্ষিণ ভাৰতৰ বজাৰ কেন্দ্ৰীক চিনমাৰো চৰিত্ৰ বাস্তৱসন্মত অভিনয় (realistic acting)-ৰে নিৰ্মাণ কৰাৰ উদাহৰণ আছে। বিপৰীতে অসমীয়া বাস্তৱবাদী চিনেমাৰো চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হয় "নাটকীয়" অভিনয়ৰে। এই খিনিতে অসমীয়া চিনেমাৰ তিনিগৰাকী অভিনেতাৰ নাম উল্লেখ কৰিম, বাস্তৱসন্মত অভিনয় (realistic acting)-ৰে চৰিত্ৰ নিৰ্মাণত গুৰুত্ব দিয়া বাবে-- বিজু ফুকন, অৰুণ নাথ, বিদ্যুৎ চক্ৰবৰ্তী। --হয়, অভিনেতা তিনি গৰাকীয়ে গুৰুত্ব দিছিল। এয়া স্পষ্ট হব অভিনেতা তিনি গৰাকীৰ অভিনয়ৰে নিৰ্মিত "চৰিত্ৰ" বিশ্লেষণ কৰি চালে। যি শৈলীৰ চিনেমাক বহুত "আৰ্ট চিনেমা" কয়, তেনে বহু চিনেমাত, অসমীয়া চিনেমাত দেখা যায় নাটকীয় (dramatic) অভিনয়। এনে অসমীয়া "আৰ্ট চিনেমা"ও আছে, প্ৰতিটো চৰিত্ৰই সজাই পৰাই যুক্তিৰ মাজেৰে কথা কয়। স্বাভাৱিকতে এনে চিনেমাৰ অভিনয় বাস্তৱসন্মত অভিনয় (realistic acting)-ৰ বহু আঁতৰতে থাকি যায়। আনহাতে "বাস্তৱবাদ"ক দোহাই দি পোহৰ-আন্ধাৰৰ মাজত "আৰ্ট" সাধনা কৰে। ( কোনো কোনো চিনেমাত পৰিচালকে কেৱল নান্দনিক বাস্তৱবাদৰ আশ্ৰয়ত গল্প কয়, অভিনয় শিল্পীক "পেইন্টিং শিল্প"ৰ বৃত্তত ঠিয় কৰায়। ৰূপালী পৰ্দাক কেনভাচলৈ ৰূপান্তৰ কৰি কেমেৰাৰে ছবি আঁকে বা আঁকিবলৈ চেষ্টা কৰে। বাস্তৱসন্মত অভিনয় বহু দূৰতে থাকি যায়। তিনিটা উদাহৰণ-- গজ গামিনী, ৰং ৰছিয়া, মির্জ্যা। --এনে শৈলীৰ চিনেমাৰ কথা কোৱা নাই।) চিনেমাৰ "গল্প" দৰ্শকক বুজাবলৈ details যোৱাৰ নামত অযথা ফুটেজ খৰচ কৰে, গতি মন্থৰ কৰে। এনে চিনেমাই বজাৰ নোপোৱাটোৱে স্বাভাৱিক। এনে ধৰণৰ চিনেমাই স্থানীয় বজাৰত "আৰ্ট চিনেমা" নচলে ধাৰণা দৰ্শকৰ মাজলৈ লৈ গৈছে, দৰ্শক-ভাল চিনেমাৰ মাজত দূৰত্ব বঢ়াইছে। "উপসৰ্গ", "আমিষ", "এমুঠি পুঠি" আদি অসমীয়া চিনেমা স্থানীয় বজাৰত যিমান চলিব লাগিছিল, নচলাৰ কাৰণ এইটোৱে।
এই খিনিতে মনলৈ আহিছে ড°ভূপেন হাজৰিকা-ড°ভৱেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ কথোপকথনৰ একাংশ।
ড°ভূপেন হাজৰিকা: ভবেন, কলিকতাৰ Statesman এ ছবিখন (সন্ধ্যাৰাগ) ২.৩০ ঘণ্টাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ নহলেও হ'লহেঁতেন বুলি সমালোচনা কৰিছে।
ড°ভৱেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া: হয়। তেওঁলোকে ভালকৈ বুজিব পৰা নাই। মই তেওঁলোকলৈ লিখিছোঁ।
ড°ভূপেন হাজৰিকা: সেইবোৰ ওলাব নিশ্চয়। —তুমি গল্প লিখা খুব details দি। সেই details গল্পৰ ফিল্মটো অধিককৈ ৰাখিবলৈ লোভ সামৰিব নোৱাৰিলা বুলি ভাবা নেকি ?
ড°ভৱেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া: ভূপেনদা, আপুনি জানেই, মই মোৰ গল্পত সূক্ষ্ম বস্তু বর্ণাও। ফিল্মতো সেই সৰলতা বা দুর্বলতা মোৰ আছিল।
ড°ভূপেন হাজৰিকা: এতিয়া যদি 'সন্ধ্যাৰাগ'ৰ details খিনি কাটিবলগা হয়, তুমি কিমান ফিট কাটি পেলাই দিবা?
ড°ভৱেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া: যদি বাহিৰলৈ ছবিখন যায় (যাৰ বাবে ইংৰাজী Sub-title কৰিছোঁ) মই প্রায় ৯০০ ফিট কাটি পেলাম।
ড°ভূপেন হাজৰিকা: বাহিৰৰ কাৰণে তুমি ৯০০ ফিট কাটিবা অথচ ভাৰতত দেখুৱাবলৈ সেই ৯০০ ফিট details ৰাখিছা। এই পার্থক্য কিয়? অসমৰ কাৰণেও এই ৯০০ ফিট (অতিৰিক্ত বুলি ভবা) কিয় ৰাখি থৈছা ? —অসমীয়া সাধাৰণ ৰাইজে সেই details বোৰ ভাল পাব বুলি । ...
মন্তব্যসমূহ
একটি মন্তব্য পোস্ট করুন