ৰঘুনাথ/ নাট্যচৰ্চা

নৈ পৰীয়া ৰঘুনাথ-জানকীৰ একমাত্ৰ কিশোৰী সন্তানক পানীয়ে উটুৱাই নিলে। নদী পাৰ হৈ পঢ়াশালিলৈ যোৱাৰ বাটত। সিটো পাৰত পঢ়াশালি। সিটো পাৰ পাবলৈ  দলং নাই। ৰঘুনাথেই গাওঁ খনৰ এক মাত্ৰ পিতৃ, যিয়ে সন্তানক পঢ়াশালিত নাম ভৰ্তি কৰি দিছে। যদি মথাউৰিৰ কামবোৰ ঠিক মতে হ'ল হেতেন, ৰঘুনাথ-জানকীয়ে সন্তানক হেৰুওৱা বেদনা সহ্য কৰিব নালাগিল হেতেন! মথাউৰিৰ কাম কৰি ঠিকাদাৰ, আনকি মন্ত্ৰী-বিধায়কো ধনী হয়। মৰে পাৰৰ মানুহবোৰ। উপাইহীন ৰঘুনাথ হতে নিজে মথাউৰিত মাটি পেলাই বানৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ চেষ্টা কৰে। ৰক্ষা পাই জানোঁ! সন্তানৰ মৃত্যুৰ শোকত স্থবিৰ হৈ নাথাকিল ৰঘুনাথ। আহাৰ, নিদ্ৰা, মৈথুনৰ মাজত থাকিও ৰঘুনাথে চিন্তা কৰে সিপাৰলৈ যাবলৈ এখন দলং হ'ব! ইপাৰতে এখন পঢ়াশালি হ'ব! গাওঁ খনৰ উন্নতিৰ বাট বিছাৰি পায় ৰঘুনাথে--, ধৰ্ম। এটা মিছা সপোনৰ আশ্ৰয় ল'লে ৰঘুনাথে-- ভগৱানৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক হোৱা সপোনৰ (ৰঘুনাথে পুখুৰীত এটা প্ৰাচীন মূৰ্তি পাইছে। তাত মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰি স্থাপন কৰা উচিত!)। গাওঁ খনত চৰ্চাৰ বিষয় হ'ল-- ৰঘুনাথৰ সপোন। বাহিৰৰ মানুহেও জানিলে, গাওঁ খনলৈ দৃশ্য মাধ্যমৰ সাংবাদিক আহিল। সংবাদ মাধ্যমে টি আৰ পি বঢ়োৱা "সংবাদ" পালে! 

কাহিনী আগবাঢ়ে-- মিছাৰ আশ্ৰয় লৈ ৰঘুনাথে ভয় খালে। আন পক্ষৰ পৰা পোৱা অত্যাচাৰেও দুখ দিলে ৰঘুনাথক। মনলৈ আত্মহত্যাৰ চিন্তা আহিল, জানকীৰ সৈতে মৃত্যুৰ বাটত খোজ দিবলৈ লোৱাৰ সময়তে "চিন্তা" ৰূপান্তৰ হয়-- ভাল লগা সময়লৈ, গাঁৱত মন্দিৰ হ'ব, স্কুল হ'ব, দলং হ'ব! 

--নগাঁৱৰ ননৈৰ অভিমুখ নাট্যগোষ্ঠীৰ নাটক "ৰঘুনাথ"ৰ কাহিনী ভাগ আমি এনে ধৰণেই আনুভৱ কৰিছোঁ। কাহিনী, অভিনয়, বিষয়-বস্তু নাটক খনৰ প্ৰথম সৌন্দৰ্য নহয়। প্ৰথম সৌন্দৰ্য-- নাট্যচিন্তা, পৰিচালনা শৈলী। নাটকীয় উন্নতি স্পষ্ট-- সংগীত শব্দ আৰু পোহৰক গুৰুত্ব দি অভিনয় কলাৰে উপস্থাপন কৰা বিষয়-বস্তু, গতি দিয়া কাহিনী। কাহিনীৰ গতিত সংলাপ শব্দৰ ব্যৱহাৰ কম। ব্যৱহাৰ কৰা সংলাপ স্বাভাৱিক, পৰিপাটি। ব্যৱহাৰ কৰা সংগীত (বাদ্যকে ধৰি)-নৃত্য শৈলী থলুৱা, শিপাৰ। সংগীত-নৃত্য নাটক খনৰ অলংকাৰ পৰ্যায়ত ৰখা নাই, সৌন্দৰ্য বঢ়াই কাহিনীৰ অংগলৈ উত্তোৰণ কৰাইছে। তেনেদৰে অভিনয় শিল্পীক ষ্টেজ প্ৰপাৰ্টি (Stage Property) -লৈ ৰূপান্তৰ কৰি আন এক নাট্য-সৌন্দৰ্য ৰচনা কৰিছে পৰিচালক বিদ্যুৎ কুমাৰ নাথে। পৰিচালক নাটক খনৰ নাট্যকাৰ, নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰা অভিনেতা। আন কেইগৰাকী অভিনয় শিল্পী-- হিমাংশু দেউৰী, পৰেশ দাস, প্ৰাণজিত বৰা, ৰাজদ্বীপ বৰা, ৰূপম শইকীয়া, যুতৃষ্ণা গোহাঁই, জ্যোৎস্না সেনাপতি। সংগীত: গৌতম নাথ। পোহৰ: গৌতম শইকীয়া। সাজসজ্জা, মঞ্চসজ্জা, নাটকীয় সামগ্ৰী: টীম ৰঘুনাথ।

শেষত:

সন্দেহৰ অৱকাশ নাই-- "ৰঘুনাথ" উৎকৃষ্ট নাট্যকলা। কিন্তু নাটকাৰে কাহিনী নিৰ্মাণৰ সময়ত আৰু কিছু মনোযোগ দিয়াৰ প্ৰয়োজন আছিল। নাটক খনৰ দৰ্শক হৈ থকা সময়ত স্বাভাৱিকতে দৰ্শকৰ মনলৈ আহিছিল--মাক-দেউতাকে কিশোৰী গৰাকীক অকলে নদী পাৰ হৈ পঢ়াশালিলৈ যাব দিছিল কিয়? --দৰ্শকক এনে চিন্তাৰ বাট নাট্যকাৰে দিব নালাগিছিল।