সরাসরি প্রধান সামগ্রীতে চলে যান

তথ্য-ঘৰ /চুটি চিনেমা

চুটি চিনেমা কি? "দৈৰ্ঘ"তে শেষ নে "চুটি চিনেমা"ৰ সংজ্ঞা! 

"Photography is truth. The cinema is truth twenty-four times per second." বুলি কোৱা, বিশ্বাস কৰা জঁ-লুক গডাৰ্ড (Jean-Luc Godard) -এ চুটি চিনেমাৰে মূল সুঁতিৰ চিনেমাৰ পৰম্পৰা ভাখি নতুন চিনে-চিন্তাৰে নতুন শৈলীৰ চিনেকৰ্মত গুৰুত্ব দিয়াৰ কথা জনা যায়। [পৰিচালক গৰাকীয়ে উল্লেখ কৰা "সত্য"ক পাছত, ১৯৬৩ চনত মুক্তি পোৱা "Le Petit Soldat" (The Little Soldier)-ত  সংলাপ ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰিছিল।]

"The short film is a great way to learn the grammar of cinema" --ৰবাৰ্ট ৰেডফৰ্ডৰ (Robert Redford)। 

--এনে ধৰণৰ বহু কথা মনলৈ আহিছিল কালি "জ্যোতি চিত্ৰবন"ত তিনি খন চুটি চিনেমা চোৱাৰ পাছত। 

কালি চাইছিলোঁ-- দীপ চৌধুৰীয়ে পৰিচালনা কৰা "ঋণানুবন্ধ" (Runanubandh/ দৈৰ্ঘ ৩৭ মিনিট), প্ৰজ্ঞা পাৰমিতাই পৰিচালনা কৰা "মৰ্ত্য" (দৈঘ্য: ২০ মিনিট) আৰু হিমজ্যোতি তালুকদাৰে পৰিচালনা কৰা "ইলিছ" (দৈৰ্ঘ: ১৪ মিনিট)। 

"ঋণানুবন্ধ"ৰ অৰ্থপূৰ্ণ সমাপ্তি, "মৰ্ত্য"ৰ দুলাল ৰয়ক লৈ নিৰ্মাণ কৰা "চৰিত্ৰ"টো (আৰু... যথাস্থানত চৰ্চা কৰিম) ভাল লাগিল। 

হিমজ্যোতি তালুকদাৰৰ চিনেকৰ্ম প্ৰসংগত ক'ব পাৰি-- "Skilled Cinematic Storyteller"। চিনেমা লেখক-পৰিচালক গৰাকীৰ "কেলেণ্ডাৰ", "তাৰিখ" চাইছোঁ। চিনেমা দুখন চোৱাৰ পাছত "কিন্তু" অনুভৱ কৰিছিলোঁ। "ইলিছ" চোৱাৰ পাছত "কিন্তু" অনুভৱ কৰা নাই। ভাল লাগিল। চুটি চিনেমা খনৰ চৰিত্ৰ তিনিটা নিৰ্মাণ কৰিছে-- অৰ্পণা দত্ত চৌধুৰী, জ্যোতি ভূঞা আৰু দ্বীপজ্যোতি কাকতিক লৈ। দ্বীপজ্যোতি কাকতিক লৈ নিৰ্মাণ কৰা চৰিত্ৰটো আমাৰ (মোৰ) বাবে "Surprise" (পূৰ্ব নাদেখা Getup-ৰ বাবে আৰু... যথাস্থানত চৰ্চা কৰিম!)
সীমান্ত ফুকন
।। পাপ।।             
সংক্ষিপ্ত কাহিনী সাৰ: 
মূখ্যতঃ “পাপ” এটি মনোজ কুমাৰ গোস্বামীৰ চুটি গল্গ।কাহিনীটোত যিয়ে আধুনিক শিল্পায়ন আৰু যান্ত্ৰিকতাৰ প্ৰচণ্ড আঘাতত সমাজৰ পৰা ধীৰে ধীৰে হেৰাই যোৱা নৈতিকতা আৰু মূল্যবোধৰ কথা প্ৰকাশ কৰে।
প্ৰতিটো পুৱা নতুন দিনৰ সৈতে সমাজৰ অন্তৰালত লুকাই থকা কুৎসিত বাস্তৱতা উন্মোচিত হয়। মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱন অজানা ভয়, উদ্বেগ আৰু উৎকণ্ঠাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ পৰিছে।
“পাপ” আধুনিকীকৰণ আৰু বিশ্বায়নৰ অন্ধ দৌৰত আগবাঢ়ি যোৱা মানুহৰ সেই অৰ্থহীন প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰতীক, যাৰ ফলত মানুহে নিজৰ মৌলিক মানৱীয় মূল্যবোধ আৰু নৈতিকতা ধীৰে ধীৰে হেৰুৱাই পেলাইছে।
"অন্য আকাশ"     সংক্ষিপ্ত কাহিনী (SYNOPSIS):
বৃদ্ধাৱস্থা জীৱনৰ এক স্বাভাৱিক প্ৰক্ৰিয়া। এই চুটি চলচ্চিত্ৰখনত এজন বৃদ্ধ ভদ্ৰলোক সৌৰভ হাজৰিকাৰ অনুভূতি আৰু নগৰীয় বস্তুবাদী জীৱনৰ মাজত নিজকে খাপ খুৱাব নোৱাৰা তেওঁৰ মানসিক অৱস্থাৰ কাহিনী প্ৰকাশ পাইছে।
স্মৃতি মানুহৰ জীৱনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। বিশেষকৈ যিজন মানুহ গ্ৰাম্য পৰিৱেশত জন্ম লৈ ডাঙৰ-দীঘল হৈছে, তেওঁ নিজৰ সেই স্মৃতিবোৰ কেতিয়াও সম্পূৰ্ণকৈ এৰি যাব নোৱাৰে। জীৱনৰ সকলো প্ৰয়োজনীয়তা, মৰম আৰু যত্ন পোৱাৰ পাছতো তেওঁলোকে সাধাৰণতে সেই ঠাইতেই থাকিবলৈ ভাল পায়, য’ত তেওঁলোকে নিজৰ জীৱনৰ অধিকাংশ সময় কটাইছে। সেই ঠাইতেই তেওঁলোকে এক ধৰণৰ স্বাধীনতা আৰু আত্মীয়তাৰ অনুভূতি বিচাৰি পায়—ঠিক চলচ্চিত্ৰখনৰ মূল চৰিত্ৰ সৌৰভৰ দৰে।
যদিও তেওঁৰ যত্ন লোৱা পুত্ৰ অৰ্ণৱ, সহানুভূতিশীল বোৱাৰী অপৰ্ণা, সহায়ক বিজিত আৰু মৰমলগা নাতিনী পাঞ্চী আছে, তথাপিও তেওঁৰ মনত এক ধৰণৰ অপূৰ্ণতাৰ অনুভূতি থাকি যায়।
বৃদ্ধাৱস্থা এক অতি সংবেদনশীল বিষয়। সেয়েহে ইয়াক অতি সাৱধানতা আৰু মৰমেৰে বুজি লোৱা আৰু সামলোৱা অত্যন্ত প্ৰয়োজন। 
"টিয়েৰ্চ অৱ ৰেইন" সংক্ষিপ্ত কাহিনী (SYNOPSIS):
বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ বহুত অগ্ৰগতি হোৱা একবিংশ শতিকাতো তৃতীয় লিংগৰ মানুহৰ প্ৰতি সমাজৰ দৃষ্টিভংগীত খুব বেছি পৰিবর্তন হোৱা দেখা নাযায়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত পুৰুষতান্ত্ৰিক মানসিকতাৰ প্ৰভাৱত কোনো পৰিবর্তনেই হোৱা নাই।
কিন্নৰসকল কোনো অস্বাভাৱিক জীৱ নহয়। তেওঁলোকৰ দেহগত বৈশিষ্ট্য বেলেগ হোৱাৰ বাবে সমাজে বহুসময় তেওঁলোকক অৱহেলা কৰে; আনকি বহু ক্ষেত্ৰত নিজৰ পৰিয়ালেও তেওঁলোকক স্বীকাৰ কৰিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰে।
কিন্তু দেহগত পাৰ্থক্য থাকিলেও তেওঁলোকৰ দুখ-কষ্ট, অনুভূতি আৰু আকাংক্ষা আমাৰ প্ৰতিজনৰ দৰেই একেই।
“Tears of Rain… The Others” হৈছে তৃতীয় লিংগৰ মানুহৰ হাঁহি, চকুলু, যন্ত্ৰণা, বেদনা আৰু অন্তৰ্দ্বন্দ্বৰ এক সংবেদনশীল চিত্ৰণ। 
"Teares of Rain" 

কাহিনী:অজন্তা         চিত্ৰনাট্য: সীমান্ত ফুকন,গৌতম বৰা
সংগীত:নিপন চুতীয়া
DOP:পৃথিৱীৰাজ দত্ত
সম্পাদনা:মানস কাশ্যপ

"পাপ"
 কাহিনী:
মনোজ কুমাৰ গোস্বামী। চিত্ৰনাট্য:সীমান্ত ফুকন আৰু অসীম কুমাৰ নাথ।
সংগীত:অহিৰ ভৈৰৱ
DOP:পৃথিৱীৰাজ দত্ত 
সম্পাদনা:মানস কাশ্যপ
"অন্য আকাশ"

কাহিনী:সীমান্ত ফুকন,
চিত্ৰনাট্য,সংলাপ:নৱজ্যোতি বৰা।
সংগীত:অহিৰ ভৈৰৱ
DOP:পৃথিৱীৰাজ দত্ত          সম্পাদনা:মানস কাশ্যপ  
ডিপ্‌ছে প্ৰডাক্‌শ্যনৰ বেনাৰত নিৰ্মিত তিনিওখন চুটি ছবিৰে প্ৰযোজক- চৈয়দ ইচ্‌মে আলম 
পৰিচালক:সীমান্ত ফুকন
******
হেমন্ত দেৱনাথৰ কৰ্মৰাজিৰ বিষয়ে চমু আভাষ-


চুটি ছবি- ল'টাছ feet আৰু নট মাই thing (পৰিচালক প্ৰশান্ত শইকীয়া), নিনাদ (পৰিচালক কমল পৰাণ), উপপথ (পৰিচালক শান্তনু দত্ত),  এণ্টি ছ'চিয়েল (পৰিচালক চন্দন কুমাৰ), আনস্পকেন (পৰিচালক উদয় ভাস্কৰ পাটিৰ), Ekaki (পৰিচালক ৰূপম জ্যোতি মালাকাৰ), শূণ্যতা (পৰিচালক নৱপন ডেকা),  নিশব্দ ( Swakkhyar  ডেকা), Hope (পৰিচালক কৃপাল কলিতা), ব্লাইণ্ড and টু কাপচ অৱ টি (পৰিচালক জগদীশ দাস)   ইত্যাদি.... 
Thank you 
Hemanta Debnath
********

মন্তব্যসমূহ

Other posts

চিনেবোদ্ধা, চিনেযোদ্ধা আৰু অসমীয়া 'চিনেমা নোচোৱা' সীমান্ত শেখৰ /২

উৎপল বৰপূজাৰী,জাহ্নু বৰুৱা, বিতোপন বৰবৰা, যদুমনি দত্ত, ৰীমা দাসক অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) নিগম পৰিসীমিতৰ অধ্যক্ষৰ দায়িত্ব দিব নোৱাৰাৰ কাৰণ কি? উৎপল বৰপূজাৰী,জাহ্নু বৰুৱা, বিতোপন বৰবৰা, যদুমনি দত্ত, ৰীমা দাসক অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) নিগম পৰিসীমিতৰ অধ্যক্ষৰ দায়িত্ব দিব নোৱাৰাৰ কাৰণ কি? ৰাজ্যৰ লগতে দেশ-বিদেশৰ চিনেমাৰ অনুভৱ থকা এই নাম কেইটা উদাহৰণ মাত্ৰ। 'চিনেমা' জনা ( নিৰ্মাণ, বজাৰ, মহোৎসৱ ইত্যাদিৰ দখল থকা) লোকৰ আকাল অসমত আছে বুলি নাভাবো। এই কথা স্পষ্ট 'অসমীয়া চিনেমা'ৰ 'উন্নয়ন'ৰ বাবে অসমীয়া চিনেমাৰ লগতে 'দেশ-বিদেশৰ চিনেমা' জানিব লগিব। অধ্যয়ণ কৰিব লাগিব অধ্যক্ষ গৰাকীয়ে।  ( যদি অধ্যক্ষ গৰাকীৰ কাম কেৱল চহী কৰা, তেতিয়া হ'লে বেলেগ কথা! তেতিয়া আমি জানিব বিছাৰিম-- অধ্যক্ষ গৰাকীয়ে কাৰ নিৰ্দেশত চহী কৰে?) চৰ্চ হৈছে --অধ্যক্ষৰ আসনত বহুওৱা সীমান্ত শেখৰে কোনোবা ইণ্টাৰভিউত হেনো কৈছিল অসমীয়া চিনেমা নাচাওঁ বুলি! যদি এয়া সত্য, স্বাভাবিকতে কব লাগিব --অসমীয়া চিনেমা নোচোৱা অধ্যক্ষ এগৰাকীৰ নেতৃত্বত অসমীয়া চিনেমাৰ উত...

ভূপেন হাজৰিকা, চিনেমা আৰু চিনেমাৰ জাল /৯

Bhupen Hazarika "এৰা বাটৰ সুৰ"-এ চিনে অভিজ্ঞতা দিলে ভূপেন হাজৰিকাক। চিত্ৰৰসিকে ভাল পালে, চিনেমা আলোচকেও প্ৰশংসা কৰিলে-- সেয়াই আছিল প্ৰথম চিনেকৰ্মৰ সুখ। দুখ-- ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ "সুখ" আশা কৰিছিল, নাপালে। নপোৱাৰ বাবে আছৰিত হৈছিল, চিনেমা খনৰ দৰ্শক হোৱা চিনেমা আলোচক সকলো। কলিকতাৰ আলোচক সকলৰ ওচৰত ভৃপেন হাজৰিকাই নিজৰ মনৰ চিনেসুখ প্ৰকাশ কৰিছিল এনেদৰে-- "ছবি ভাল পোৱা সকলে ভাল পাইছে, আপোনালোকে ভাল পাইছে। আপোনালোকৰ ভাল পোৱাই মোৰ সুখ বঢ়াইছে। আৰু ছবি কৰিবলৈ সাহস দিছে। আৰু ছবি কৰিম। 'এৰা বাটৰ সুৰ'ৰ দৰে নহয়, কিছু বেলেগ। 'এৰা বাটৰ সুৰ'-এ শিকালে, যি শিকালে সেই খিনিৰে বেলেগ কৰিম।" (উৎস: চিত্ৰবাণী, সম্পাদক: গৌৰ চট্টোপধ্যায়) প্ৰথম পৰিচালনাৰ প্ৰায় ৪ বছৰ পাছত হাতত ল'লে দ্বিতীয় খন অসমীয়া চিনেমাৰ কাম। ("মোৰ মগজুত খেলালে, মই এখন অসমীয়া ছবি কৰিম। কিন্তু মই কিন্তু নলওঁ। 'এৰাবাটৰ সুৰখন পৰীক্ষামূলক আছিল, কাহিনী নাছিল। গতিশীল সমূহ এটাই বুটলি লোৱা অভিজ্ঞতাখিনিয়েই 'এৰাবাটৰ সুৰ। এইবাৰ মই ক্লাছিক বস্তু, এটা লোৱাৰ কথা ভাবিলোঁ, যিটো গাঁৱ...

The Seventh String

" The Seventh String by: Utpal Mena "The Seventh String" (দ্যা চেভেন্থ ষ্ট্ৰিং) --নাট্যকৰ্মী বাহাৰুল ইছলামৰ চিনেকৰ্ম। চিনেমা খনৰ লেখক বৰ্ষা বাহাৰ। নাট্যকৰ্মী বাহাৰুল ইছলামৰ তনয়া বৰ্ষা বাহাৰে ইংৰাজিত লিখা এটা চুটি গল্প চিনেমা খনৰ শিপা। --চিনেমা খনত লেখক বৰ্ষা বাহাৰ এটা "চৰিত্ৰ'লৈ ৰূপান্তৰ হৈছে, যিটো "চৰিত্ৰ" (নিষ্ঠা কাশ্যপ) চিনেমা খনৰ মূল বিন্দু, যিটো বিন্দুৰ সৰল ৰৈখিক গতিয়ে আকাৰ দিছে এটা কাহিনীৰ। "বাস্তৱবাদ"ৰ ওচৰৰ কাহিনী, বাস্তৱ অভিনয় (realistic acting) -ৰে নিৰ্মাণ কৰা ৰূপালী গল্পৰ। শীৰ্ষ বিন্দু (climax)-ৰ পৰা গতি কৰিছে নিষ্ঠা কাশ্যপ বিন্দুটো। নিষ্ঠাই মৃত্যু বিচাৰিছে। হাতৰ শিৰা কাটি চৰম সিদ্ধান্ত লোৱাৰ চেষ্টা নিষ্ঠাৰ। এই প্ৰথম বিন্দুটো পৰিচালকে ঠিয় কৰাইছে কেমেৰাৰ ভাষাৰে। কাট কাট-- কেইটা মান শ্বটেৰে। চিনেমেটিক কাৰবাৰত --উত্তেজনা। দৰ্শকক ভাবিবলৈ সময় দিয়া নাই। উত্তেজনাৰ মাজত সোমাবলৈ বাধ্য-- দৰ্শক। আৰু যেতিয়া দৰ্শক উত্তেজনাৰ পৰা মুক্ত হৈছে কাহিনীয়ে আকাৰ লৈ গতি কৰিছে। কাহিনীয়ে দৰ্শকক বন্দী কৰিছে। --ৰূপালী গল্পটো আৰম্ভ হৈছে মুম্বাইত। লো...

গীতটো আৰু এবাৰ শুনাবানে?

assamese singer by: Utpal Mena মহাশ্বেতাই গাইছিল-- "অস্ত আকাশৰে সপোন ৰহণ সানি ক্লান্ত লুইতৰে হেঙুলীয়া পানী। বৈয়ে যায়, বৈয়ে যায়, বৈয়ে যায়..." মঞ্চলৈ উঠি আহিয়ে স্বনামধন্য ভাৰতীয় সৰোদবাদক তথা শাস্ত্রীয় সঙ্গীতজ্ঞ আমজাদ আলী খানে কৈছিল, মহাশ্বেতা গীতটো আৰু এবাৰ শুনাবানে? শুনাইছিল। তন্ময় হৈ শুনিছিল সংগীত নক্ষত্ৰই। ২৪ ছেপ্টেম্বৰ। নতুন দিল্লীৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ ভৱনত মোৰ ভূপেন হাজৰিকা প্ৰকল্পৰ দ্বিতীয় খণ্ড "Bhupen Hazarika Volume II"  উন্মোচন কৰিছিল সংগীত নক্ষত্ৰ আমজাদ আলী খানে। এই অনুষ্ঠান মুকলি কৰা হৈছিল মহাশ্বেতাই গোৱা "ভূপেন্দ্ৰ সংগীত"টোৰে।  এই যে গীতটো গাইছিল তাৰ আগলৈকে মহাশ্বেতা নামৰ গায়িকা গৰাকীক আমিয়ো জনা নাছিলোঁ। শুনিছিলো মাত্ৰ। ইউটিউবত। কিন্তু ইমান সুন্দৰ সাংগীতিক অনুভৱ কৰা নাছিলোঁ, মঞ্চত "অস্ত আকাশৰে সপোন..." শুনাৰ আগলৈকে। ১৯৫৮ চনতে সুধাকণ্ঠই শব্দ-সুৰেৰে ৰচনা কৰা এই গীতত আকৌ এবাৰ অনুভৱ কৰিছিলোঁ "লুইতৰ অস্ত ৰবিৰ সৌন্দৰ্য", "দুয়ো পাৰে কত মানুহ, কত যে ইতিহাস", "জীৱনৰে দিগন্ত অপাৰ" ইত্যাদি। পাছত মহাশ্বেতাক সুধিছিলোঁ--...