স্থিৰ কেমেৰাৰ গতি। স্থিৰ বিষয়বস্তুৰ গতি। স্থিৰ ফ্ৰেম৷ উন্মুক্ত সেউজীয়া বননি। মাজত দুজোপা বৃক্ষ, মিড লং শ্বটত। ফ্ৰেমৰ ছবিয়ে পেইটিঙৰ আকাৰ লৈছে। মন চুই যোৱা এই ৰূপালী "পেইটিং" খনে ৰূপালী গল্পটোৰ প্ৰতি আগ্ৰহ বঢ়াইছে দৰ্শকৰ। আগ্ৰহ বঢ়াইছে ঠিক সেই সময়ৰ পৰা, যেতিয়া বৃক্ষ দুজোপাৰ এজোপাত বগাই উঠাৰ চেষ্টা কৰিছে এটি কিশোৰে৷ চেষ্টা কৰিছে, বাৰে বাৰে ব্যৰ্থ হৈছে। বিষয়বস্তুই "গল্প"ৰ আকাৰ লোৱাৰ পূৰ্বেই কিশোৰ বিন্দুটোৱে চিনেমেটিক গতি কৰিছে, আৰু দৰ্শকে জানিছে কিশোৰৰ নাম মুম্বা। (চিনেমাৰ নাম-- "বুম্বা ৰাইড"। বিশ্বজিৎ বৰাৰ পৰিচালনা) বুম্বা বিন্দুটোৰ সৰল ৰৈখিক গতিৰে পৰিচালকে গল্পলৈ যোৱাৰ আগতে চিনেমা খনৰ ভূগোল স্পষ্ট কৰিছে। সাৱধানেৰে বুম্বা "বিন্দু"ক গল্পৰ মাজত প্ৰৱেশ কৰাইছে, বিষয়বস্তুৰে বান্ধিছে। গল্পৰ বিন্যাসৰ লগে লগে স্পষ্ট কৰাইছে চিনেমা খনৰ ইতিহাস। এই যে ইতিহাস স্পষ্ট কৰিছে, ভূগোল স্পষ্ট কৰিছে --এয়া পৰিচালকৰ প্ৰথম সফলতা। পৰিচালকৰ দ্বিতীয় সফলতা-- বাস্তৱসন্মত অভিনয় (realistic acting)-ৰে নিৰ্মাণ কৰা চৰিত্ৰ। মুম্বাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা কিশোৰ ইন্দ্ৰজিৎ পেগুৰ অভিনয় মগজু চুই যোৱা, মনত ৰৈ যোৱা। (ইন্দ্ৰজিৎ পেগুৰ সৈতে কথা পতিছিলো চিনেমা খনৰ প্ৰীমিয়াৰ শ্ব'ৰ পাছত। অভিনয় নাজানে! অভিনয় নুবুজে। -- নজনা-নুবুজাকৈয়ে কৰিছে হৃদয়স্পৰ্শী অভিনয়। ভাৰতীয় চিনেমান প্ৰাণ থকা এনে বাস্তৱসন্মত অভিনয় কম দেখা যায়। স্বাভাৱিক ভাবে কথা কৈছে, স্বাভাৱিক আছৰণ কৰিছে।) খোকোজা নৰখাকৈ ক'ব পাৰি কেমেৰাৰ ভাষাৰ সু-পৰিকল্পিত গাণিতিক প্ৰয়োগ, মেডহীন সংলাপেৰে গতি দিয়া এই চিনেমা খনৰ প্ৰধান সৌন্দৰ্য ইন্দ্ৰজিতৰ অভিনয়।
পৰিচালক তৃতীয় সফলতা-- cinematic language কেন্দ্ৰীক গল্প নিৰ্মাণ। চিনেমা খনত মিছিং ভাষাৰ সংলাপ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। পৰিচালকৰ সু-পৰকল্পিত কেমেৰাৰ ভাষা গ্ৰয়োগে দৰ্শকক গল্প বুজাত সহায় কৰিছে। দৰ্শকে সহজতে সোমাই গৈছে ৰূপালী গল্পটোৰ পানেই-জংকি প্ৰাথমিক স্কুলখনলৈ। ছাত্ৰ মাত্ৰ এজন-- বুম্বা। ঘৰৰ পৰায়ে বুম্বাক স্কুললৈ লৈ যায় শিক্ষকে। পঢ়াত মন নাই, খোৱাতহে মন। শিক্ষকেও বুম্বাৰ ইচ্ছা পূৰণ কৰে। আন বাট নাই! একমাত্ৰ ছাত্ৰ বুম্বাই যদি স্কুল এৰি যায়! চৰকাৰী স্কুল খনত পঢ়িবলৈ, পঢ়ুৱাবলৈ আন ছাত্ৰ নাই। সৰহ সংখ্যকেৰে পঢ়াত মন নাই। যি সকলৰ আছে, সৰহ সংখ্যকেই ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুল খনত পঢ়ে, আনকি পানেই জংকি প্ৰাথমিক স্কুলখনৰ শিক্ষকৰ সন্তানেও। চিনেমা খনৰ কেইটামান ছিকুৱেন্সত স্পষ্ট কৰা হৈছে চৰকাৰী বিদ্যালয় একাংশ লোকৰ বাবে ব্যৱসায় মাত্ৰ। বুম্বাক বিদ্যলয় খনৰ শিক্ষকৰ বাবে প্ৰয়োজন "ব্যৱসায়"ৰ বাবে। বিদ্যালয়ৰ ঘৰ নিৰ্মাণৰ বাবে টকা আহে, টকা শিক্ষক-বিষয়া মিলি হজম কৰে। বিদ্যালয়লৈ অহা বিনামূলীয়া কিতাপ কেজিৰ জোখত বিক্ৰী কৰে। স্কুল চাবলৈ শিক্ষা বিষয়া আহিলে হাজিৰা দি ল'ৰা-ছোৱালী আনি শ্ৰেণীত বহুৱাই। আৰু মিডডে’ মিলৰ দুৰ্নীতি ইত্যাদিও স্পষ্ট হৈছে চিনেমা খনৰ গল্পই গতি কৰা সময়ত। কব পাৰি অসমৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ ৰূঢ় সত্য স্পষ্ট হৈছে পানেই জংকি প্ৰাথমিক স্কুলখনৰ মাজেৰে।
পৰিচিলক-চিত্ৰনাট্যকাৰ বিশ্বজিৎ বৰাৰ আন এক সফলতা-- কম ফুটেজতে ৰূপালী গল্পটোৰ সমাজ খনৰ সংস্কৃতি-অৰ্থনীতিৰ ছবি খন দেখুৱাইছে। এই যে দেখুৱাইছে এয়া চিত্ৰনাট্য ৰচনাৰ সময়ত কৰা পৰিশ্ৰমৰ ফচল (আমাৰ ধাৰণাত। আৰু এই চিনেমা খনৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনাত পৰিচালকে পৰিশ্ৰম কৰিছে ছয় বছৰ। আৰু এই পৰিশ্ৰমৰ বাবে সম্ভৱ হৈছে এই মৌলিক চিনেকৰ্ম।)
--এই খিনিতে চিনেমাটোগ্ৰাফীৰ বাবে জিতেন বড়ো, অতুল স্বৰ্গীয়াৰীক অৱশ্যেই প্ৰশংসা কৰিব লাগিব। এই দুগৰাকী দৃশ্য গ্ৰহণকাৰীৰ সহায়তে পৰিচালকে নিজে লিখা চিত্ৰনাট্য খনক ৰূপালী গল্পলৈ ৰূপান্তৰ কৰিছে।
শেষত:
পৰিচালক বিশ্বজিৎ বৰাৰ পৰিচালনা শৈলী দুটা ট্ৰেকত আগবাঢ়িছে। এটা শৈলী আৰম্ভ হৈছে "Aisa Yeh Jahaan"-ৰে। এই শৈলীৰে আন এখন পৰিচালনা "ফেঁহুজালি"। "বুম্বা ৰাইড" এই শৈলীৰ সবল খোজ।
মন্তব্যসমূহ
একটি মন্তব্য পোস্ট করুন