এখন গাঁও বা চহৰ। নদীৰ পাৰৰ। পৰম্পৰাক, নিজৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰক সন্মান জনাই অহা গাওঁ খনৰে বাসিন্দা ৰূপালী গল্পটোৰ "নায়ক"ৰ (চৰিত্ৰটো নিৰ্মাণ কৰিছে বিষ্ণু খাৰঘৰীয়াক লৈ। বিপৰীতে চৰিত্ৰটো নিৰ্মাণ কৰিছে ৰীণা বৰাক লৈ। পতি-পত্নী।)। "নায়ক" ব্যস্ত ব্ৰজাৱালী ভাষা চৰ্চাত, উদ্ধাৰত। ৰূপালী গল্পটোৰ গতিৰ পূৰ্বেই দেখা যায়-- "নায়ক"ৰ মন-মগজুত ব্ৰজাৱলী শব্দ! প্ৰায় বিলুপ্ত ভাষাটোক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা "নায়ক"ৰ পুত্ৰ ঘৰলৈ আহে বহু বছৰৰ পাছত। লগত এজন বন্ধু। কাহিনী আগবাঢ়ে। মাক-দেউতকে পুত্ৰৰ বিয়াৰ কথা ভাৱে। এদিন ছোৱালীৰ ঘৰৰ মানুহ আহে। সেই দিনটোতে পুত্ৰৰ পৰা মাকে জানিব পাৰে-- লগত অহা "বন্ধু" জনৰ সৈতেই তাৰ সংসাৰ (সমলিংগ সম্পৰ্ক)। স্বাভাৱিকতে সংঘাত হয়-- পুত্ৰৰ ভাৱধাৰা আৰু পিতৃ-মাতৃৰ ভাৱধাৰাৰ। ঘৰখনৰ সৈতে কাহিনীৰ সমাজ খনৰ সৈতে দূৰত্ব বাঢ়ে। --"নায়ক" ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক সংকটৰ চাকনৈয়াত পৰে।
(লিখি আছোঁ)
মন্তব্যসমূহ
একটি মন্তব্য পোস্ট করুন