সরাসরি প্রধান সামগ্রীতে চলে যান

চেভেন চামুৰাই | চিনেমাৰ ইতিহাস

...

অসমীয়া চিনেমাৰ ইতিহাসত এক বেদনাদায়ক সত্য—জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ "জয়মতী", "ইন্দ্ৰ-মালতী" আজিৰ দৰ্শকে চোৱাৰ, ভূপেন হাজৰিকাৰ এৰা বাটৰ সুৰ"ৰ দৰে বহু মূল্যবান সৃষ্টিও চিত্ৰৰসিকে আনুভৱ কৰাৰ বাট নাই। এক সম্পূৰ্ণ সংস্কৃতিৰ দৃশ্যমান স্মৃতি ধীৰে ধীৰে মচি গৈছে, আৰু আমাৰ হাতত ৰৈছে কেৱল নাম, কিছুমান লেখা, আৰু কিছু স্মৰণ। (বিশেষ কামৰ বাবে প্ৰয়োজনত মুনিন বৰুৱাৰ "পাহাৰী কন্যা" বিছাৰি আছোঁ, পোৱা নাই। ১৯৯০ চনৰ চিনেমা।...)

এই বাস্তৱতাৰ বিপৰীতে, বিশ্ব চিনেমাৰ ইতিহাসত #SevenSamurai এক জীৱন্ত উদাহৰণ—কেনেকৈ এখন চিনেমাক কেৱল সংৰক্ষণেই নহয়, পুনৰজীৱিতো কৰিব পাৰি। পৰিচালক #AkiraKurosawa-ৰ এই চিনেমা খনৰ মূল 35mm প্ৰিণ্টসমূহ সময়ৰ সৈতে স্বাভাৱিকভাৱে ক্ষয়প্ৰাপ্ত হৈছিল। কিন্তু জাপানৰ প্ৰখ্যাত সংস্থা Toho Co., Ltd. আৰু বিভিন্ন আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ সংৰক্ষণ উদ্যোগে এই চিনেমা খন পুনৰুদ্ধাৰৰ এক সুসংগঠিত প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰিলে।

এই পুনৰুদ্ধাৰৰ মূল কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল ডিজিটেল পুনৰ্সংস্কৰণ—বিশেষকৈ 4K মানৰ স্কেনিং আৰু সংশোধন। ক্ষতিগ্ৰস্ত ফ্ৰেমসমূহ সূক্ষ্মভাৱে মেৰামতি কৰা হ’ল, জমা হোৱা দাগ, আঁচোৰ, আৰু বিকৃতি আঁতৰোৱা হ’ল; শব্দৰ ক্ষেত্ৰতো পুৰণি কোলাহল আঁতৰাই স্পষ্টতা উলিয়াই অনা হ’ল। আলো-আঁধাৰৰ সূক্ষ্ম সামঞ্জস্য, কনট্ৰাষ্টৰ গভীৰতা—এই সকলো পুনৰ সংহত কৰি চিনেমা খনক তাৰ মূল নান্দনিক গাম্ভীৰ্যত পুনঃস্থাপন কৰা হ’ল। ফলত, আজিৰ দৰ্শকে এই চিনেমাখন চাব পাৰে, অনুভৱ কৰিব পাৰে।

ইয়াৰ লগে লগে, সংৰক্ষণৰ আন এটা গুৰুত্বপূর্ণ দিশ হৈছে প্ৰতিষ্ঠানিক যত্ন। বিশ্বৰ খ্যাতনামা চলচ্চিত্ৰ আৰ্কাইভসমূহ—যেনে British Film Institute আৰু The Criterion Collection—এই চিনেমা খনৰ প্ৰিণ্ট আৰু ডিজিটেল সংস্কৰণ দুয়োটা সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে। ইয়াত চিনেমাক কেৱল বিনোদন হিচাপে নহয়, এক সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়। সেয়ে সংৰক্ষণো এক প্ৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক দায়িত্বত পৰিণত হয়।

এই সমগ্ৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত "চেভেন চামুৰাই" আজিও বহু মাধ্যমত জীৱন্ত—Blu-ray, DVD, ডিজিটেল ষ্ট্ৰিমিং, আৰু চলচ্চিত্ৰ উৎসৱৰ বিশেষ প্ৰদৰ্শনী। অৰ্থাৎ, চিনেমা খন সময়ৰ সৈতে ম্লান হোৱা নহয়; বৰং সময়ক অতিক্ৰম কৰি নতুন প্ৰজন্মৰ সৈতে পুনৰ সংলাপ আৰম্ভ কৰিছে।

মন্তব্যসমূহ

একটি মন্তব্য পোস্ট করুন

Other posts

চিনেবোদ্ধা, চিনেযোদ্ধা আৰু অসমীয়া 'চিনেমা নোচোৱা' সীমান্ত শেখৰ /২

উৎপল বৰপূজাৰী,জাহ্নু বৰুৱা, বিতোপন বৰবৰা, যদুমনি দত্ত, ৰীমা দাসক অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) নিগম পৰিসীমিতৰ অধ্যক্ষৰ দায়িত্ব দিব নোৱাৰাৰ কাৰণ কি? উৎপল বৰপূজাৰী,জাহ্নু বৰুৱা, বিতোপন বৰবৰা, যদুমনি দত্ত, ৰীমা দাসক অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) নিগম পৰিসীমিতৰ অধ্যক্ষৰ দায়িত্ব দিব নোৱাৰাৰ কাৰণ কি? ৰাজ্যৰ লগতে দেশ-বিদেশৰ চিনেমাৰ অনুভৱ থকা এই নাম কেইটা উদাহৰণ মাত্ৰ। 'চিনেমা' জনা ( নিৰ্মাণ, বজাৰ, মহোৎসৱ ইত্যাদিৰ দখল থকা) লোকৰ আকাল অসমত আছে বুলি নাভাবো। এই কথা স্পষ্ট 'অসমীয়া চিনেমা'ৰ 'উন্নয়ন'ৰ বাবে অসমীয়া চিনেমাৰ লগতে 'দেশ-বিদেশৰ চিনেমা' জানিব লগিব। অধ্যয়ণ কৰিব লাগিব অধ্যক্ষ গৰাকীয়ে।  ( যদি অধ্যক্ষ গৰাকীৰ কাম কেৱল চহী কৰা, তেতিয়া হ'লে বেলেগ কথা! তেতিয়া আমি জানিব বিছাৰিম-- অধ্যক্ষ গৰাকীয়ে কাৰ নিৰ্দেশত চহী কৰে?) চৰ্চ হৈছে --অধ্যক্ষৰ আসনত বহুওৱা সীমান্ত শেখৰে কোনোবা ইণ্টাৰভিউত হেনো কৈছিল অসমীয়া চিনেমা নাচাওঁ বুলি! যদি এয়া সত্য, স্বাভাবিকতে কব লাগিব --অসমীয়া চিনেমা নোচোৱা অধ্যক্ষ এগৰাকীৰ নেতৃত্বত অসমীয়া চিনেমাৰ উত...
একটি মন্তব্য পোস্ট করুন
Read more »

ভূপেন হাজৰিকা, চিনেমা আৰু চিনেমাৰ জাল /৯

Bhupen Hazarika "এৰা বাটৰ সুৰ"-এ চিনে অভিজ্ঞতা দিলে ভূপেন হাজৰিকাক। চিত্ৰৰসিকে ভাল পালে, চিনেমা আলোচকেও প্ৰশংসা কৰিলে-- সেয়াই আছিল প্ৰথম চিনেকৰ্মৰ সুখ। দুখ-- ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ "সুখ" আশা কৰিছিল, নাপালে। নপোৱাৰ বাবে আছৰিত হৈছিল, চিনেমা খনৰ দৰ্শক হোৱা চিনেমা আলোচক সকলো। কলিকতাৰ আলোচক সকলৰ ওচৰত ভৃপেন হাজৰিকাই নিজৰ মনৰ চিনেসুখ প্ৰকাশ কৰিছিল এনেদৰে-- "ছবি ভাল পোৱা সকলে ভাল পাইছে, আপোনালোকে ভাল পাইছে। আপোনালোকৰ ভাল পোৱাই মোৰ সুখ বঢ়াইছে। আৰু ছবি কৰিবলৈ সাহস দিছে। আৰু ছবি কৰিম। 'এৰা বাটৰ সুৰ'ৰ দৰে নহয়, কিছু বেলেগ। 'এৰা বাটৰ সুৰ'-এ শিকালে, যি শিকালে সেই খিনিৰে বেলেগ কৰিম।" (উৎস: চিত্ৰবাণী, সম্পাদক: গৌৰ চট্টোপধ্যায়) প্ৰথম পৰিচালনাৰ প্ৰায় ৪ বছৰ পাছত হাতত ল'লে দ্বিতীয় খন অসমীয়া চিনেমাৰ কাম। ("মোৰ মগজুত খেলালে, মই এখন অসমীয়া ছবি কৰিম। কিন্তু মই কিন্তু নলওঁ। 'এৰাবাটৰ সুৰখন পৰীক্ষামূলক আছিল, কাহিনী নাছিল। গতিশীল সমূহ এটাই বুটলি লোৱা অভিজ্ঞতাখিনিয়েই 'এৰাবাটৰ সুৰ। এইবাৰ মই ক্লাছিক বস্তু, এটা লোৱাৰ কথা ভাবিলোঁ, যিটো গাঁৱ...
একটি মন্তব্য পোস্ট করুন
Read more »

The Seventh String

" The Seventh String by: Utpal Mena "The Seventh String" (দ্যা চেভেন্থ ষ্ট্ৰিং) --নাট্যকৰ্মী বাহাৰুল ইছলামৰ চিনেকৰ্ম। চিনেমা খনৰ লেখক বৰ্ষা বাহাৰ। নাট্যকৰ্মী বাহাৰুল ইছলামৰ তনয়া বৰ্ষা বাহাৰে ইংৰাজিত লিখা এটা চুটি গল্প চিনেমা খনৰ শিপা। --চিনেমা খনত লেখক বৰ্ষা বাহাৰ এটা "চৰিত্ৰ'লৈ ৰূপান্তৰ হৈছে, যিটো "চৰিত্ৰ" (নিষ্ঠা কাশ্যপ) চিনেমা খনৰ মূল বিন্দু, যিটো বিন্দুৰ সৰল ৰৈখিক গতিয়ে আকাৰ দিছে এটা কাহিনীৰ। "বাস্তৱবাদ"ৰ ওচৰৰ কাহিনী, বাস্তৱ অভিনয় (realistic acting) -ৰে নিৰ্মাণ কৰা ৰূপালী গল্পৰ। শীৰ্ষ বিন্দু (climax)-ৰ পৰা গতি কৰিছে নিষ্ঠা কাশ্যপ বিন্দুটো। নিষ্ঠাই মৃত্যু বিচাৰিছে। হাতৰ শিৰা কাটি চৰম সিদ্ধান্ত লোৱাৰ চেষ্টা নিষ্ঠাৰ। এই প্ৰথম বিন্দুটো পৰিচালকে ঠিয় কৰাইছে কেমেৰাৰ ভাষাৰে। কাট কাট-- কেইটা মান শ্বটেৰে। চিনেমেটিক কাৰবাৰত --উত্তেজনা। দৰ্শকক ভাবিবলৈ সময় দিয়া নাই। উত্তেজনাৰ মাজত সোমাবলৈ বাধ্য-- দৰ্শক। আৰু যেতিয়া দৰ্শক উত্তেজনাৰ পৰা মুক্ত হৈছে কাহিনীয়ে আকাৰ লৈ গতি কৰিছে। কাহিনীয়ে দৰ্শকক বন্দী কৰিছে। --ৰূপালী গল্পটো আৰম্ভ হৈছে মুম্বাইত। লো...
একটি মন্তব্য পোস্ট করুন
Read more »

গীতটো আৰু এবাৰ শুনাবানে?

assamese singer by: Utpal Mena মহাশ্বেতাই গাইছিল-- "অস্ত আকাশৰে সপোন ৰহণ সানি ক্লান্ত লুইতৰে হেঙুলীয়া পানী। বৈয়ে যায়, বৈয়ে যায়, বৈয়ে যায়..." মঞ্চলৈ উঠি আহিয়ে স্বনামধন্য ভাৰতীয় সৰোদবাদক তথা শাস্ত্রীয় সঙ্গীতজ্ঞ আমজাদ আলী খানে কৈছিল, মহাশ্বেতা গীতটো আৰু এবাৰ শুনাবানে? শুনাইছিল। তন্ময় হৈ শুনিছিল সংগীত নক্ষত্ৰই। ২৪ ছেপ্টেম্বৰ। নতুন দিল্লীৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ ভৱনত মোৰ ভূপেন হাজৰিকা প্ৰকল্পৰ দ্বিতীয় খণ্ড "Bhupen Hazarika Volume II"  উন্মোচন কৰিছিল সংগীত নক্ষত্ৰ আমজাদ আলী খানে। এই অনুষ্ঠান মুকলি কৰা হৈছিল মহাশ্বেতাই গোৱা "ভূপেন্দ্ৰ সংগীত"টোৰে।  এই যে গীতটো গাইছিল তাৰ আগলৈকে মহাশ্বেতা নামৰ গায়িকা গৰাকীক আমিয়ো জনা নাছিলোঁ। শুনিছিলো মাত্ৰ। ইউটিউবত। কিন্তু ইমান সুন্দৰ সাংগীতিক অনুভৱ কৰা নাছিলোঁ, মঞ্চত "অস্ত আকাশৰে সপোন..." শুনাৰ আগলৈকে। ১৯৫৮ চনতে সুধাকণ্ঠই শব্দ-সুৰেৰে ৰচনা কৰা এই গীতত আকৌ এবাৰ অনুভৱ কৰিছিলোঁ "লুইতৰ অস্ত ৰবিৰ সৌন্দৰ্য", "দুয়ো পাৰে কত মানুহ, কত যে ইতিহাস", "জীৱনৰে দিগন্ত অপাৰ" ইত্যাদি। পাছত মহাশ্বেতাক সুধিছিলোঁ--...
১টি মন্তব্য
Read more »